چرک نویس - نوشته های نه چندان خصوصی!
از ابتدای تولد در حسرت قرمز بودن
می سوخت.
او رنگ قرمز را دوست داشت
و دل آزرده از این که
چرا رنگ پوست او سرخ نیست.
روزی
قلاب ماهیگیری کودکی بازیگوش
قسمتی از دهانش را به سرخی خون
آلود
و سپس
او را از آب به خاک کشاند.
ساعاتی بعد
صدای جلز و ولز روغن بود
و ماهی
که در دل داغ تابه
با تمامی وجود سرخ می شد.
آرزو کردن
شاید به خودی عیب نباشد
اما برآورده شدن ممکن است
آنطور که باید
ختم به خیر نشاید.
در تهاجم باد
جانهایمان سر پناهمان باد
در این خزان نکبت
من شکفتن را می شنوم
همزاد عصیان
سحر به شکار ستاره ها خواهم رفت
تنهای تنها
تا همه ستاره هایی را که به تاریکی کشیدند
به سرزمینمان باز گردانم.
پروانه فروهر
بینوایان ابراهیم رها را چطور؟
این دومیه مشابه همان اولیست اما در پاریس خودمان اتفاق می افتد....
زمانی که اغتشاش شده و مردم حیران هستند... در داستان اینطور آمده است .......
{هر روز که از خواب بیدار می شوید آمادگی داشته
باشید که بازجویی شوید.این آمادگی پیش از خروج شما از خانه حتی از تهیه بلیط اتوبوس واحد هم
واجب تر است.من در این داستان برای اینکه شما تنویر افکار عمومی بشوید یک باز جوئی را
می آورم:شما متهم هستید به براندازی ـ جاسوسی ـ گرفتن چند چمدان پول ـ خط انداختن روی برج
ایفل ـ دختر بازی ـ انجام اعمال خاک تو سری در نیمه های شب ....تفهیم اتهام شدی ؟
ـ من فقط اومده بودم از بقالی سر محل ماست.....
ـ هنوز ادامه داره. یکیش همینه ـ متهم هستی به ماست مالی کردن کارهای زشت ـ گویا با خودت هم
روابط نا مشروع داشتی! حالا توضیح بده چرا به خودت بمب اتم بسته بودی تا عملیات بر اندازی انجام
بدی؟
ـآقا من هفتاد و پنج سالمه.....
ـ هفتاد و پنج سال اقدام به براندازی کردن کافی نیست ؟ بزنم تو گوشت صدای طو قه دو چرخه
بدی؟حالا ....
بشین و سه هزار صفحه اعتراف بنویس و در باره روابط مشکوکت با کوزت ـ دخالت در بمب گذاری برج
ایفل ـ درباره این که تو مردکه نره خر جزو زنان خیابانی هستی و در جوانی هم یک دختر فراری بودی ـ
اعتراف کن در خانه شبکه ضیا ء را تما شا می کنی بیخود مقاومت نکن ـ همه چیز لو رفته ـ خودمان در
خانه تو ـ یک جعبه مداد رنگی پیدا کردیم .....
ـ خب این چه ربطی داره ....
ـ ربطش اینه که تو با اینها می خواستی عکس بی تربیتی بکشی ـ تکثیر کنی بدهی دست نسل
سومی ها ....ای مردیکه منحرف ......}
**************************
بالا خره کوزت بینوایان تصمیم گرفت به جای دیگران اعتراف کند. او علاقه مند بود بیاید توی تلویزیون
ملی فرانسه در باره اعترافاتش حرف بزند...
کوزت:سلام ملت شریف و همیشه در صحنه پاریس .من باید صادقانه بگویم که تا به حال هر چه گفته ام
اشتباه بوده و این ژان والژان نامرد مرا اغفال کرده بود. من کارهای خیلی بدی کرد م . من شایعه کردم
برج ایفل بلند است ـ شهر پاریس قشنگ است ـمطالعه کار خوبیست .من اعمال شنیعی انجام داد ه ام.
من شبها قبل از خواب می رفتم دستشوئی و کاری می کردم که الان شرمم می آید بر زبان آورم.
من از این کار خجالت زده ام و امیدوارم مردم مرا ببخشند . من از بچگی مشکل داشتم آدم مورد داری
بودم . من اخیرا فهمیدم که حتی فانتین و پدرم ....بله حتی پدر و مادرم هم با هم روابط غیر اخلاقی
داشته اند؟آنهم چه جور !....
در این شهریور پربار و زیبا در این گرمای جانبخش و دل آرا
کتاب عمر تو ای گل ورق خورد به مرز چارده بنهاده ای پا
بهار سبز میلادت مبارک برایت جمله خوبی ها مهیا
سلامت یار بادت در همه عمر
بود توفیق همراه تو هر جا
مهرداد عزیز تولدت مبارک.
انتخاب وزیر در دولت دهم هم مانند دولت نهم معیار دارد
وکشکی نیست.کارشناس ما می فرمایند:
وزیر باید اجرا کار باشد (یعنی کار اجرائی کرده باشد)
سابقه دار باشد (جسارتا با سابقه همچون جناب مشائی)
نخبه باشد! (شفاف است و نیاز به توضیح ندارد)
مدرک عالیه داشته باشد (حتی الامکان از آکسفورد)
حرف گوش کن باشد (در مقابل رئیس جمهور)
هلو باشد (مانند لنکرانی در دولت نهم و پوست کنده اش در دولت دهم)
عاقبت بخیر باشد (حداقل شش ماه دوره وزراتش بطول انجامد)
با حال باشد (نکات مثبتی را که هیچکس نمی بیند.ببیند و بیان کند
مانند اشتغال. ارزانی. پیشرفت و توسعه.....)
باده ای خواهم خورد
که مرا با خود تا آن سوی اسرار جهان خواهد برد!با من از(هست) به (بود)
با من از نور به تاریکی
از شعله به دود
با من از آوا تا خاموشی.
دورتر شاید تا عمق فراموشی
راه خواهد پیمود.
کی از آن سرمستی خواهم رست؟
کی به همراهان خواهم پیوست؟
من امیدی را در خود
بارور ساخته ام
تار و پودش را. با عشق تو پرداخته ام
مثل تابیدن مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو
از عمق فراموشی
راه خواهم افتاد
باز از ریشه به برگ
باز از (بود) به (هست)
باز از خاموشی تا فریاد!
سفر تن را خاک تماشا کردی
سفر جان را از خاک به افلاک ببین!
گر مرا می جوئی
سبزه ها را دریاب!
با درختان بنشین!
کی ؟ کجا؟ آه نمی دانم
ای کدامین ساقی!
ای کدامین شب!
منتظر می مانم.
فریدون مشیری
کسی که سعی می کندصاحب گلی شود.
پژمردن زیبایی اش را هم می بیند.
اما اگر به همین بسنده کند که گلی را در دشتی بنگرد.
همواره با او می ماند.
اگر از دنیا مرا نصیبی است.
به بیگانگان دادم.
و اگر از عقبی مرا ذخیره یی است
به مومنان دادم.
در دنیا مرا یاد تو بس
و در عقبی مرا دیدار تو بس
دنیا و عقبی دو متاع اند بهایی
و دیدار نقدیست عطائی.
بر گرفته شده از.
مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری
یا خواب به من گذر ندارد گوئی
تاریکترست هر زمانی شب من
یا رب شب من سحر ندارد گوئی
گفتم:به کجا؟
گفت:به خلوتگه دوست
گفتم:که مگر فاصله ای می بینی.
بین دل و آنکسی که دل منزل اوست.......؟
ای که رازم را نگفته.بر لب خاموش
می خوانی
روشنای چشم تو با من سخن ها گفت
در دل آن خلوت دلخواه روحانی
..................
روزگاری گفته بودندم:
عشق معجونی برای زیستن
شاید:
این زمان سلولهای پیکرم هر یک
با زبان بی زبانی فاش می گویند:
عشق تنها یک مکمل نیست.
عشق چون روحست که هر جسم را
باید.
بسوی تو می آمدم
راننده اینسو و آنسو را می نگریست و می گفت:
منتظران اتوبوس
مسافر نیستند
خدا کند تو در ایستگاه اتوبوس منتظرم باشی.
به من یارای سرایش آزادیت را می دهد.
که درد سرایشم آنقدر است
که حتی تمام ابرها هم
بر پیکر هیچ آسمانی
توان رویای ترانه ی آنرا هم ندارد.
در برابر غوغای پر شور چشمانت را ندارم
مرا ببخشای که ز شوق دیدارت
اینگونه تو را بیاد اسپندی می اندازم
که ز شوق هم آغوشی آتش
خود را به آسمان می سپارد.
می گفت:(بی تبسم گل .خانه بی صفاست!)
گفتم :
صفای خانه.کفایت نمی کند .
باید صفای روح بیابی .که کیمیاست!
خوبست ای کسی که به گلزار زندگی
روی تو. همچو لاله.صفا بخش و دلرباست
روح تو نیز چون رخ تو .باصفا بود
تا بنگری که خانه تو خانه خداست!
زنده یاد فریدون مشیری
مرگ هرگاه که مصلحت باشد.
اعلام حضور خواهد کرد.
بنابر این قبل از غلطیدن
به دامان مرگ
فقط
اندیشه زندگی.
با کفش هایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم.
تا این که در مسجد بنشینم و به کفش هایم فکر کنم.
دکتر شریعتی.
چه کسی دستهای تنهای مرا می گیرد
دستهای خسته و بی کار مانده ام را
زیرا که دیگر چشمانم
آفتاب را،سپیده را
و نور را مهمان نیستند.
در بهت بیهودگی در امواج مبسوط
بهاری را به آشیانه ام خواندم
شبنمی شفاف به کنایه
گلبرگ بی ضخامت دلم را فشرد.
اصرار بر قطره بودن و قطره ماندن مقدمه دریایی شدن است.
دریاها و کوهها مجموعه متراکم قطرات و سنگریزه هایند.
ادای دین به ملت
وهر آنچه ارزشمند و دندانگیر
با نام ملت آذین یافته است:
شرکت ملی نفت
بانک ملی
کفش ملی
خودروی ملی...............
اما من
در جستجوی چکه ی نفت
که در گلوی ترک خورده فانوس خاموش کومه تاریکم بچکانم.
با جیبهای تهی
باهای برهنه
افتان و خیزان
و ...آسمان نیز چون همیشه همان رنگ است.
کاش می شد
در فرهنگ واژه ها
با الفبایی انسانی
تجدید نظر کرد.
شریعتی برای نسل من جا ماند.نسلی که امروز نیازمند شور تازه ای است.
نسلی که امروزنسبت به خیلی چیزها بی تفاوت شده!فکر نمی کند و از اعتراض می ترسد.
"هر چقدر بزرگ شوی.از گاو که بزرگ تر نمیشوی.می دوشنت
از خر که قوی تر نمی شوی .بارت می کنند
از اسب که بیشتر نمی دوی. سوارت می شوند.
آن ها از فکر تو می ترسند. از فکر تو
روحش قرین آرامش
انسان به طور غریزی به همنشین،همراه،همراز،هم آواز،همکار و......
نیازمند است.
به گونه ای نباشیم که دیگران در هنگام مواجهه با ما،تنهایی را ترجیح دهند.
مانند تحت فشار نا متعارف
قرار دادن فنری است.
که عاقبت روزی تاب فشار را نیاورده
و سخت خواهد جهید.
زندگی ما آدم ها خوب که نگاه کنی سفری زیباست و خاطرات خوش همسفری باانسانهای پاک
و مهربان زیبائیش را دو چندان می کند....
وجود های نازنینی که مظهر عطوفت و مهر ورزی هستند و هرگز از یاد نمی روند....
مادر بزرگ عزیزمان از این قبیله بود از قبیله عشق.که هر کجا که پا می گذاشت بهاری بود بر خزان دیگر و
بهار طبیعت آغازی شد برای زندگی جاودانه اش...
مادر تو رفتی و غم عالم به سینه ریخت
فواره های نور ز دامان شب گریخت
آن چشمهای روشن و آن قلب مهربان
پیوند ظاهری ز زمین و زمان گسیخت.
چون قمری رمیده گسستی زآشیان
پرواز بی نهایت تو، فخر آسمان
از تنگنای جسم پریدی و بر شدی
زین خاکدان تیره به معراج قدسیان
رفتی و رفتنت دل آئینه را شکست
گرد هزار قافله بر فرق جان نشست
رفتی و در ژرفای تو ای مهربانترین
باران اشک در افق دیده نطفه بست
مادر چه زود بود که ترک جهان کنی
در جنت الهی اوُ آشیان کنی
مادر بنازمت که ز دامان خواب ناز
رفتی که خویش را به خدا میهمان کنی
هر چند پیکر تو نحیف و تکیده بود
آن سرو ناز دانه به ظاهر خمیده بود
اما جوانه های تعصب به صد غرور
یک جا به عمق پیکر پاکت چکیده بود
در تار وبود خانه عیان است نقش تو
در فرش و در اثات ،چه بی قیمت وچه نو
در نقش های دلکش منجوق کاریت
یا رشته های سبز و در خشان تاک مو
ای عمر پر فضیلت تو افتخار خاک
پاک آمدی به خاک برفتی به خاک پاک
ای مظهر همیشه صبر وسکوت و مهر
عمری تلاش و سعی و مدارای تو،ملاک
یاد تو التیام دل داغدار ماست
روح زلال و پاک تو هر جا کنار ماست
هرگز گمان مبر که تو از یاد ما روی
محصول عمر تو،سند اعتبار ماست
در عرف روزگار،خزان و غروب نور
هر یک نماد مرگ و افول سرور و شور
اما تو در سپیده دم صبح یک بهار
کردی زمرز غربت و بیگانگی عبور
اینک تو و بشارت یک عمر در جنان
اینک من و بقیه و اندوه بیکران
راحت بخواب مادر من،در پناه حق
یاد تو ثبت بر دل غمدیده جاودان
نوشته شده در خرداد ۸۴ توسط پدر بزرگوار و مهربانم .
ما تا به حال مناظره ندیده بودیم.یعنی مناظره کاندیدای ریاست جمهوری ندیده بودیم.اگر هم دیده بودیم اوباما بود با رقیبش..
آنهم چون در آمریکا بود سیمای ما چند دقیقه اش را نشان داد.
از ماهواره هم که عمرا....اگر مجبورمان هم می کردند..نگاه نمی کردیم که نمی کردیم...
این را عرض کردم که بدانید که ما عوام هستیم و مناظره ندیده....
اما دیشب....آی حال کردیم....آی حال کردیم!
نه به این دلیل که مناظره داشت به منازعه و مناقشه و مجادله و تهدیدو ارعاب می کشید بلکه به این دلیل که در دقایق ابتدایی فرزندم به من تذکر
آیین نامه ای داد که ای بدر عزیز سخنان رئیس جمهور بد آموزی دارد.....
تماشای آن برای افراد زیر چهل سال ممنوع است.
اما ما بادی به دماغ انداختیم و گفتیم نه عزیز دل مردم ما به رشد و بلوغ سیاسی رسیده اندو جای هیچ نگرانی نیست....
اکنون که مناظره تمام شده است با خود می اندیشم که فرزندم از من در مسائل سیاسی بالغ تر است و مردم نیز از رئیس جمهورشان....
حالا فهمیدیم چرا حال کردیم.....!
نوشته شده توسط رضا خراسانی.
بر برچم سـبز موسوی تاخته اند
ترسند که سـبــزی صداقت امروز
بر باد دهد هر چه ریا ساخته اند
شمع جانم را بکش کان بی وفا جـای دیگـر روشنــایی می کند
می کند بــا خویش خود بیگانگی بـــا غـریبــان آشنـایی می کند
کشتی عمرم شکسته در غمش از من مسکین جـدایی می کند
(سعدی)
گویند"سیاست چماق و هویج"......را چه طور؟ این مادر بزرگ عزیز ما در این روزهای سخت انتخابات که
فضا کاملا سیاسی شده و رقابت ها هم شدید مدام این اصطلاحات را مرور می کند یا انحصار طلبان را
نقد می کند.....و یا اصلاح طلبان را تایید و تمجید می کند. خودمانیم ما هم هی آتشش را زیاد می
کنیم. اما اشکال از آنجا شروع شد که این پیرزن دوست داشتنی اصطلاحات بالا را در آن زمان که بحث
بالا گرفته بود اشتباهی با هم ادغام کرد و اصطلاح جدید سیاسی تولید شد"فشار از بالا هویج از
پایین".... لطفا شما این اصطلاح را تحت هر گونه فشار سیاسی بکار نبرید!......
شاخصه یک خوشبختی آرمانی در دیدگاه های مختلف،رنگ و بوی خاص خود را دارد اما جدای از تنوع
دیدگاه ها،همین که زنده هستیم و توان تعقل،تفکر،حرکت و پویایی را داریم،خود بهترین وبرترین نوع
خوشبختی است.
اگر قبول ندارید حتما به نزدیکترین بیمارستان،گورستان و......محل سکونت خود سری بزنید.
۲خرداد را
تکرار می کنیم.
و پرواز را معنائی دیگر بخشید.
هیچ کس در زیر سقف کوتاه یک چهار دیواری
محصور،کهکشانی تازه را کشف نخواهد کرد.
سبز سبز
زندگی ساز وعزیز
کودکانی چون گل
پاک و سرسبز و لطیف
رهرو راه کمال
و اتاقی که ا ز آن لبریز است
بوی مطبوع کتاب
مزه موسیقی
طعم بی دغدغه آرامش
بار الها صد شکر
اگر هر کس مسئول اعمالی است که انجام می دهد،
من و تو چرا باید بارکش خصائص خوب و بد آنان باشیم.
نسبتی نیست،
اما لقمه بی رنج را
غالبا قفسی در پی است.
******
پرنده
دانه ها را دید
دام را، هم
شرنگ وسوسه در جانش ریخت
اخم زمستانی تن استخوانی درختان را با رشته رگبار تگرگ به تازیانه گرفته بود-
تردید استفاده از دانه و جای گرم.............. یا رهایی
لحظاتی چند روانش را انباشت
اما دقایقی بعد:
موسیقی خیس طنین بالهای باران خورده پرنده مغرور،
سرایش حماسی غزلی تازه بود
آزادی چیز دیگری است.
(دلنوشته های پدر عزیزم)
گاهی اوقات آن را با همه لطافت و زیبائیش
با حرف های نسنجیده مان پرپر می کنیم.
وگفت:به شکرانه تولد این بچه قصد دارم تا سال دیگر دومین فرزند خود را روانه دنیا کنم!
بچه فوق که به محض تماشای پدرش احساس بلوغ فکری و جسمی کرد گفت.
پدر جان خوب می گذاشتی برای مراسم چهلمت دیده به جهان بگشایم!
خوب قربانت شوم تو که تا بیایی کهنه مرا عوض کنی تلف شدی....
هر قدر بیشتر از تو فاصله می گرفتم،بیشتر در پی من نگران می نگریستی.
جاذبهء زندگی آنقدر بود که تو را فراموش کنم،اما ،هر گاه که لحظه ای در آب،آینه
و یا حتی به آسمان می نگریستم تو را می دیدم که بی قرار انتظار مرا می کشیدی!
و آنقدر دوستم داشتی که همهء خطاها،بی وفایی های مرا پنهان کنی.و من اما آنقدر مغرور
بودم که دست مهربانت و چشمان به اشک نشسته ات را نبینم...
امروز اما با دست خالی در زمانی که همهء دوستان و عزیزانم پشت به من کرده اند به سویت آمده ام!
شرمگین وسر بزیر،و تو چه زیبا آغوش گشوده ای ....... (مینا و مهرداد)
امور دیگران می کنند اگر صرف بهسازی خویش می کردند
بی تردید در عرصه های مورد تلاش ،
سر آمد دیگران می گردیدند.
حسادت موریانه ای است که غالبا"در چوبهای خشکیده و کهنه لانه ساخته و آنها را می خورد.
نور به آسمان ،خوبی ها،زیبائیها و نیکی ها به خدا و .......
چرا ما به آدم بر نگردیم.
اگر فتیله چراغ امید را پایین بکشی یا آن را خاموش نمائی،
تیره شبی جاودانه را برای خویش رقم خواهی زد.
به نور بیندیش وبه روشنی.
فردا روز دیگری ست
اگر تو آدم دیروز نباشی.
آدمهای امروزی برای دوست داشتن دیگران دلایل وشاخصه هایی عمدتا با زیر بنای
مادی تعریف کرده اند که با ذات انسان و معنای محبت منافات دارد.
انسان بی تردید برترین خلقت خداوند است،بنا بر این
دو ست داشتن آنچه او آفریده
(و خوب هم آفریده)
دلیل و مدرک
نمی خواهد.
نه هر که آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه داری وآیین سروری داند.
(حافظ)
فکر کرد هر کجا که باشد باز هم فضای محدود و بسته یی دارد.
هیچ چیز هیچ فایده ای به حالش نداشت.همه چیز مایه آزار بود.تصمیم به خودکشی گرفته بود.
می خواست به هر طریقی که شده،خود را از بین ببرد.فکر کرد پایان شب بهترین فرصت برای این
کار است.ساعت دوازده شب،همه چیز آماده بود.ناگهان چیزی به یادش آمد،کاغذی برداشت،روی
آن چند کلمه ای نوشت و آن را روی میز آشپز خانه در معرض دید گذاشت.
روی کاغذ نوشته بود:((فردا،تا قبل از ساعت ده صبح به تعمیر کار کولر تلفن زده شود.))
چلیپائی ست که:
اگر به ساحت تصلیب آن
در آئی!
از هست می رهاند و
به هستی ات می کشاند.
از کار افتاد.چون ساعتش خراب شده بود روزها دیر از خواب بیدار می شد.
ساعت آبی رنگ که زنگ بلندی داشت با هیچ روشی درست نشد.
و او از اداره شان اخراج شد.
ساعت مانوس آبی رنگ به هیچ ترتیبی زنگ نزد.و او از خانه اش بیرون نمی رفت.
ساعت آبی،دیگر هیچ وقت زنگ نمی زد و او به زندگی خود پایان داد،
بدون آنکه برای آخرین بار در عمرش صدای ساعت آبی مانوس
را شنیده باشد.
تک تک آنها را می شناخت، خوب می دانست چند ساله هستند و ملیت آنها چیست:
تمام ذهنش فوتبال بود و دنیای توپ سفید وسیاه.
شب ها تا دیر وقت از تلویزیون فوتبال تماشا می کرد،
مجلات ورزشی را هر روز ورق میزد و صفحات مربوط به
فوتبال را با دقت می خواند وبه اطلاعات وسیعش می افزود.
وقتی که طبق عادت هر روز،گرم خواندن روزنامه ورزشی بود،مادرش
از آشپز خانه برای ناهار صدایش می زد و او چرخ های صندلی چرخدار را
با دستانش به جلو می راند و از اتاق خارج می شد بدون آن که در را ببندد.
به فکرم رسید بعد از یک روز خسته کنندۀ کاری پشت میز خسته کنندۀ اداره، به جای این که با اتو بوس به خانه بروم، پیاده از کوچه های خلوت و باریک که تنها عابرشان گربه ها هستند، با آرامش به در سفید خانه مان برسم.نمی دانستم در راه به چه چیزی فکر کنم تا از هوای خوب لذت ببرم. به "خانواده ام" فکر کردم؛ به این که چرا هیچ گاه به فکر نیفتاده بودم تا خانه ام را عوض کنم و بعد حرف های "پسرم" به یادم آمد که احساس می کردم دروغ می گوید.
با خود گفتم: اگر هم دروغ می گوید، تقصیر من است. ولی من تا به حال جلوی او دورغ بزرگی نگفته ام، پس او هم به من دروغ نخواهد گفت و زندگی سالم و خوبی خواهد داشت.
هنگامی به خانه رسیدم که به کثیف بودن دروغ گویی، از تمام جوانب پی برده بودم. قبل از آن که کلید را در قفل بچرخانم، زنم در را باز کرد و بدون این که سلام کند گفت:
«چرا یک ساعت دیر آمده ای؟»
من هم بدون معطلی گفتم:
«کارهای اداره بیشتر از روزهای دیگر بود»
سازندگان شایدسال ها در کار خود بمانند و سازندگی شان سالها طول بکشد،
اما روزی کارشان به پایان می رسد.در این هنگام می ایستند و در میان دیوارهای
خود ساخته محصور می شوند.وقتی کار ساختن پایان می گیرد،زندگی معنایش
را از دست می دهد.
اما آنان که می کارند.گاهی،هنگام توفان و تغییر فصل ها رنج می برند و گاهی
خسته می شوند.اما یک باغ، بر خلاف یک ساختمان، هرگز از رشد باز نمی ماند.
توضیح می دهید که جای خدا کجاست؟
قرآن نوشته او همه جا هست و مادرم
اصرار می کند که کمی قبله سمت راست
من جمعه می روم لب دریا،کنار آب
آن جا نماز جمعه زلالست،بی ریاست
کاج همیشه سبز که بیرون مدرسه
استاد درس دینی و قرآن بچه هاست
اما شما حقیر ترید از سوال من!!!!!
این درس،نان خشک سر سفره ی شماست
من ساکتم،دبیر به من صفر می دهد
شاگرد تنبلی که حواسش پی خداست....
