راه قلم

توضیح می دهید که جای خدا کجاست؟

قرآن نوشته او همه جا هست و مادرم

اصرار می کند که کمی قبله سمت راست

من جمعه می روم لب دریا،کنار آب

آن جا نماز جمعه زلالست،بی ریاست

کاج همیشه سبز  که بیرون مدرسه

استاد درس دینی و قرآن بچه هاست

اما شما حقیر ترید از سوال من!!!!!

این درس،نان خشک سر سفره ی شماست

من ساکتم،دبیر به من صفر می دهد

شاگرد تنبلی که حواسش پی خداست....

اگر می خواهید اعتماد به نفس شما آسیب نبیند،

به اعتماد  به  نفس  دیگران آسیب نرسانید.

همه به تن غریبند و من به جان و دل غریبم.

همه در سفر غریبند و من در حضر غریبم.

الهی!

هر بیماری را شفا از طبیب،

ومن بیمار از طبیبم.

هر کرا از قسمت بهره است،

ومن بی نصیبم.

هر دل شده با یاری و غمگساری است،

و من بی یار وغریبم،

                                        ******************

همه شب مردمان در خواب  و من بیدار چون باشم

                                                              غنوده  هر کسی با یار و من بی یار چون باشم.

   بر گرفته شده از کتاب مناجات نامه (خواجه عبدالله انصاری)

به زیر بال و  پرت هر چه بام  و ایـوان است

اگر که عابر رهــرو  شوی و  همــره عشق

تمام طول جهان  عرض  یک  خیابان  است

                   *****

تو ای  مسیح  محبت،  ترنّمی    سر   کن

که در کرانۀ دل هرچه هست عصیان است

سیــاهـی غم و اندوه  لحظه هــای سکوت

به  یک اشارهء چشم تــو شور بــاران است

تــلاوت تــو   در  ایـــن   روزگار    کفــر آلـود

دعــای صبـح و شب و منتهای ایمـان است

بـه یک کرشمهء مهر و نگاهی از  سر لطف

شبم بـه وسعت چشمان  تو چراغان است

تفقّدی   بـنـما   اشــک چـشم عــاشق را

بهــار سبــز خــدا ،    وامــدار   باران است

                   *****

بـه راستی چه پدید آمده ست،  انسان را

که نسل و نوع بشر از بشر هراسان است

چـگـونـه شـد  کـه   حدیث محـبت  و ایثـار

غـریب مـانـده و بـی اتّکاء  و  عـریان اسـت

بـشــر  پــنـاه   بـشــر بـایـد   و  روایت مهر

که بـا کلید محبت، گشـایـش آسـان اسـت

اگـر درخـت  تـنـــاور  شــوی ،   بـدون ثـمــر

بــدان که حاصل تــو، هـیــزم فــراوان اسـت

                   *****

در ایـن زمـانه کـه از عـشق رد پایی نیست

خوشم که فکر تــو در دل هماره مهمانست

در  امتــداد    خیـابـان   ســــرد  تـنــهـایـی

فـروغ یـاد تـو چـون شـعله ای فـروزان است

اگـر بـه سوز و گدازم چو شمع در همه عمر

چـه بـاک، روشنـی ام نـور بــزم یـاران اسـت

                   *****

بـه جستجو  و طلب گـر شدی، مصمّم بـاش

که راه عشـق نــه جـای قـدوم لــرزان اسـت

بــه عمـق همّـت مجنـون، عـطــش تمنّـا کـن

کـه در قـوارۀ لیـلی شـدن، چـه آسـان است

                      *

دل نوشته های پدر بزر گوارم

                                             گــشــت گــرفـتـــار بـــدام قـضــا

گفت: تُــفـو بــاد بــه ایـن زنـدگی

                                             نـیـسـت مـــرا حـوصــلۀ  زنــدگی

هر که به هر بوم و بر آزاد نیست

                                            در همه جــا خاطـر او شاد نیست

گفتۀ « مستوره » شنو، شاد زی

                                            زنــدگـی  اَر  مـی کـنـی،  آزاد زی

«مستورۀ افغان»

خاطرهء شیرین هماغوشی با ابر را

بر ذهن گر گرفتهء خیابان

                                 هاشور می زد.

                       *       *       *      *         *

منتشر می شد

عطر مرطوب لطافت

                               در مشام خاک

                *     *     *      *    *      *      *

تلاوت آیه های باران

                        بر سپر سیه فام چترها

تیغهء شمشیر های زنگار گرفتهءبرف پاک کن خودروها

و عابرانی که با یقه های بالا زده

عجولانه سر پناهی می جستند،

نمایشی بود،اگر چه نا نوشته

                                 اما عبرت انگیز.

                           *        *       *        *

در این رهگذار

تنها (سهراب)بود که:

                           زیر باران می رفت

                                            و از آب می گفت.                                                                                                                                                                                                                                 *****                                                                                                                                                                                                                                                                         دلنوشته های پدر مهربانم.

تو زندگی همه ما بعضی لحظه ها بوده که نمی خواهیم هیچ کس حتی نزدیک ترین افراد به ما از اونا باخبر بشن، مواردی که اگه لو برن کلکمون کنده ست و ممکنه کلی از اعتبارمون رو از دست بدیم؛ متاسفانه همه ما یا بیشتر بیشتر ما! همچین تجربه هایی داشتیم ولی خوب به شکلی پنهانشون کردیم و سعی می کنیم حتی بهشون فکر هم نکنیم تا یه وقت حتی ناخودآگاه و ناخواسته هم ازشون صحبت نکنیم.

تا اینجا که به نظر مشکلی پیش نیومده و همه چی با تمهیدات ما! طبق میلمون پیش رفته ولی... ولی اگه قرار باشه این خصوصی و حساس ترین اتفاق ها رو برای یک نفر یا عده ای شرح بدی و در ازاش کلی هم پول بگیری، اونوقت چه کار می کنی؟

The Moment of Truth یا لحظه حقیقت نام برنامه اییه که با شرکت کنندگانش دقیقا همچین کاری می کنه، البته در هر برنامه با توجه به شخص شرکت کننده در کنار همه تماشاچی ها چند تن از نزدیکان و دوستان فرد هم هستند تا با هر جواب حسابی حال طرف گرفته بشه. البته بگم این همه دردسر با یک پول زیاد همراهه؛ اگه طرف تو هر سوالی که ازش می پرسن، راستشو بگه و تشخیص راست یا دروغ بودن حرف هاش هم اینطوریه که قبل از مسابقه با وصل کردن یک دستگاه دروغ سنج (Polygraph) به شرکت کننده پنجاه سوال از اون پرسیده می شه و اون هم به این پنجاه سوال پاسخ می ده بدون این که از تشخیص دستگاه باخبر بشه. و به همین دلیله که در زمان مسابقه هیچ چیزی بهش وصل نیست و تنها 21 سوال از اون 50 سوال که کم کم شخصی تر می شه، ازش پرسیده می شه.

سوال ها بسته به سن، شغل و پیشینه هر فرد فرق می کنه و همین طور آشنایانی که در این مسابقه عجیب و نفس گیر شرکت می کنن هم. پایین تر می بینید که این آدم های پر دل و جرات چه جوری می تونن به پول در نظر گرفته شده برسند: (تا نیم میلیون دلار بیست و یک سوال سخت در راهه!)

پاسخ به شش سوال: 10,000$

پاسخ به  پنج   سوال: 25,000$

پاسخ به  چهار سوال: 100,000$

پاسخ به  سه  سوال: 200,000$

پاسخ  به  دو  سوال : 300,000$

و پاسخ به سوال آخر: 500,000$

البته نکته جالب اینجاست که هر کجا از سوالات، دستگاه بر اساس سوالاتی که پیش تر پرسیده شده دروغی رو احساس کنه با عبارت False اون رو اعلام می کنه و اگه شخص هنوز به 11 پرسش اول، (یعنی 25,000$) پاسخ نداده باشه، هر چی پول برده باشه رو از دست می ده و به قول قدیمی ها طرف "از اینجا رونده و از اونجا مونده" می شه. دیگه توضیح کافیه، اگه این موضوع براتون جالبه می تونید بخشی از برنامه جالب "The Moment of Truth" رو از YouTube تماشا کنید!

دو

سه

چهار و...

ما واقعا چه کرده ایم؟

                          و ای ترانهء اهورایی

دیوارهای متراکم سکوت را

تنها طنین جانبخش آوای تو

                              در هم خواهد شکست

حرفی بزن

چراغ مهر برافروز

فانوس پر تلالو کلام

                                در دستان توست،

جرعه ای نور

از کوزهء مهربانی

                       خنکای مرهمی ست بر زخمهای خاکستری دل

شعله ای بیفروز و این شبهای بی سحر را

                                                          پر ستاره کن

                ********************************       

با تو بودن

                   غنیمتی ست،

هر چند زمان آن

به کوتاهی عمر

                    بوسه ای باشد.

(دلنوشته پدر مهربانم)

شده تا حالا تمام عمر بدون اشتباه زندگی کرده باشی؟ راستشو بگو؛ اگه می گی آره داری بی انصافی می کنی. نه... هممون یه جاهایی اشتباه کردیم که البته به نظر می رسه بعضی از این اشتباه ها غیر قابل جبرانه و دیگه اون اتفاق افتاده و کاری در اون  مورد از دستت بر نمی آد.

دوستانی که ما مدتیه از آشناییشون بهره می بریم می دونن که اخیرا خواهر عزیز بنده هم در بلاگ می نویسن و انصافا این واقعیت رو هم نمی شه کتمان کرد که از زمان حضور ایشون "راه قلم" پویاتر شده و حتی دوستان جدید تری هم پیدا کردیم که باعث افتخار ماست؛ البته حرکت های ایشون در این عرصه با اشکالات کوچکی هم همراه بوده که برای یک تازه کار  خیلی هم عجیب نیست و اگر ایشون در قسمتی اشکالی داشتن معمولا در شکل نگارش مطالب و یا وارد شدن با نام کاربری اصلی وبلاگ بوده که می بینید مشکلات چندان مهمی هم نیستند.

همون طور که دیدید خواهر گلم روز تولدم رو در پست قبلی تبریک گفته بود که متاسفانه من به دلیل مشغله ای که در این مدت داشتم حتی نتونسته بودم اون رو بخونم و همین طور از شما دوستان خوبم تشکر کنم، تا اینجا که مشکل مهمی نیست ولی وبلاگ نویسی که آدرس اون دیگه اصلا جایی در میون دوستان اینترنتی ما نداره به این موضوع اشاره کرده بود که چرا شما به خودت تبریک گفتی، یعنی اون روز مریم خانم با نام کاربری اصلی وارد وبلاگ شده بود و به همین دلیل در قسمت نویسنده نام من درج شده بود که البته این تذکر بلاگ نویس همون طور که در بخش نظرات قبل تر دیدید چندان از روی دلسوزی نبود و بیشتر حالت تحقیر داشت. تا این لحظه ما سعی کردیم نسبت به ادامه دادن این داستان بی توجه باشیم ولی از اونجا که این وبلاگ نویس از تمام مرز ها رد شد و همین طور دیدم که بین ما دوستان مشترکی هم وجود داره برای اطلاع اونا در زیر متن آخرین (البته امیدوارم) صحبت هایی رو که بین ما رد و بدل شده بود رو برای شما می نویسم تا دوستانی که نیاز به دونستن ماجرا  دارن در جریان کار قرار بگیرن: البته باید به این موضوع هم اشاره کنم که این بی احترامی فقط نسبت به ما صورت نگرفته و در نظرهایی که برای آخرین پست اونها نوشته شده بوده نشانی از موارد مشابه به چشم می خوره که با ذکر اون بیش از این حوصله تون رو سر نمی برم (برای دیدن متن کامل نظرها رو بخونین)

وبلاگ نویس: اشاره به موضوع تبریک گفتن به خودم و اینکه با دیدن این موضوع خودشون و همسرشون از خنده داشتن می مردند به گفته خودشون.

وبلاگ نویس: راستي منتظر توضيح هستيم و اگر توضيحت قانع كننده نباشه بلافاصله تصميم داريم كه لينكتو از وبمون پاك كنيم و از تو هم ميخوايم كه اينكارو بكني، اگه هم كه توضيح داده نشه بازم لينكتون حذف ميشه .

خواهرم: این موضوع به دلیل مشکلاتی در وب بوده که البته با افزودن اسمم در انتهای پیام تا حدی این مشکل حل شده، البته کسی برای شما دعوت نامه نفرستاده بوده که بیاین، بخندین تا بترکین (با توجه به جملاتی که از قبل ما از اونها در ذهنمون داریم این خیلی هم از روی ادب نوشته شده) و...

وبلاگ نویس: "برای برنامه های وبمون مشکلی پیش اومده بود "

چه غلطا !!!! آخه جوجو تو مال اين حرفا نيستي

حرفاي گنده تر از دهنت ميزني ؟ به يكي اين ضرا رو بزن كه از وب هيچي حاليش نيست نه به يه مهندس IT . برو بزار باد بياد بچه

گوه زياديم نخور كه وبلاگت به باد ميره.

در ضمن خر خودتي و كره خرم بچه ته .كارت دعوتم واسه عمت بفرست.

آره انقدر خنديديم كه ميخواستيم جرت بديم و يه بلايي سر وبلاگت بياريم كه ديگه بقيه رو سر كار نزاري و از اين گوها نخوري.
معلومه از اون بچه پايين شهرياي داهاتي و عقده اي هستي كه كسي آدم حسابتون نميكنه  آقا مريم يا همون آقا احسان

بهتون حق ميدم چون همه بچه هاي پايين اومل و عقده هستن.چه كنيم ديگه تا بوده شما زير پاي ما بودين و خواهين بود
بسوزين و بسازين
اسم وبلاگتم بزار "راه 

ما به مصداق "ادب از که آموختی؟ از بی ادبان" از خداوند آرزو می نماییم که زبان و کلاممان را از واژه های ناشایست (حتی در مواردی که حق برخورد داریم) دور نماید، اما انصافا پاراگراف های فوق می تواند از تفکر کسی نشات گرفته باشد که ادعا می کند خودش دارای مدارک علمی فلان و بهمان بوده و در ضمن افتخار فرزندی پدری را که استاد دانشگاه نیز هست یدک می کشد...؟  قضاوت با شما.

                                       یک روز

بادی برآیدو درهای بسته بگشاید

اما

نسیمکی که شاید  حاصل این آرزو بود،

نه تنها دری نگشود

                           _که_

                                           پنجره را هم بست.

تمام گلبرگها را فرش زیر پایت می کنم

و به تو می گویم،احسان جان تولدت مبارک.

دوستت دارم*

اما گرمایش می سوزاند و خیره گی آنرا،

روی سرت احساس می کنی ، پشت گردنت

....آنجا که دانه های عرق می جوشد.

چقدر نزدیک است چشمان خدا به تو در کویر!.............

  ( مینا و مهرداد)        

با زیبایی تمام

قطرات باران،مستانه

چه با شتاب و بی شرم

بوسه می زدند

بر گونه هایی که از خجالت

سرخ شده بودند!.......

بهار

سید هادی فرقانی